కొన్ని విషాదాలు మనసును కదిలిస్తాయి. మరికొన్ని ఘటనలు మాత్రం సమాజం మొత్తం ఒక్కసారి ఆగి ఆలోచించేలా చేస్తాయి. రాజమహేంద్రవరం సమీపంలో పంచాయతీరాజ్‌ ఏఈ నూకరాజు కుటుంబానికి ఎదురైన విషాదం అలాంటిదే. ఒక కుటుంబం నదిలోకి దూకేంతగా పరిస్థితులు ఎలా దిగజారాయి? తమకు ఎదురవుతున్న అన్యాయాన్ని వారు ముందుగానే ఎందుకు బయటకు చెప్పుకోలేకపోయారు? ఈ ప్రశ్నలు ఇప్పుడు ప్రతి ఒక్కరినీ వెంటాడుతున్నాయి.
షూటింగ్ ట్రైన‌ర్ సాధిక్‌ ఖాన్‌ తమ కుటుంబాన్ని వేధించాడని, బెదిరింపులకు గురిచేశాడని సౌజన్య రాసినట్లు చెబుతున్న లేఖలో ఆరోపణలు ఉన్నాయి. మరోవైపు నూకరాజు మరణ వాంగ్మూలం, ప్రాణాలతో బయటపడిన చిన్నారి ఇచ్చిన సమాచారం వంటి అంశాలు కూడా పోలీసుల దర్యాప్తులో కీలకంగా మారాయి.
కానీ ఈ ఘటన మనకు చెప్పే అసలు విషయం మాత్రం చాలా విలువైంది. అన్యాయం జరిగినప్పుడు మౌనంగా ఉండటం పరిష్కారం కాదు. ఎట్టి ప‌రిస్థితుల్లో కానే.. కాదు.
ఎంత పెద్ద సమస్య ఎదురైనా.. ఎంతటి ఒత్తిడి వచ్చినా.. మనసులోనే దాచుకుని ఒంటరిగా భరించడం పరిస్థితిని మరింత విషమం చేయొచ్చు. సమస్య మొదలైనప్పుడే కుటుంబ సభ్యులతో చెప్పాలి. నమ్మకమైన స్నేహితులతో మాట్లాడాలి. అవసరమైతే పోలీసులను, న్యాయ నిపుణులను, సంబంధిత అధికారులను ఆశ్రయించాలి. మనకు జరిగిన అన్యాయాన్ని చెప్పుకోవడం బలహీనత కాదు.. అది మన హక్కు, మన ధైర్యం.
ఈ కుటుంబ విషాదంలో మరో హృదయవిదారక అంశం.. పదేళ్ల చిన్నారి మాత్రమే ప్రాణాలతో బయటపడటం. ఒకప్పుడు కుటుంబంతో నిండుగా ఉన్న ఇల్లు.. ఇప్పుడు ఒక్క చిన్నారి భవిష్యత్తు గురించి ప్రశ్నగా మారింది. ఒక కుటుంబాన్ని కాపాడేందుకు ముందుగానే ఎవరో ఒకరు జోక్యం చేసుకునే అవకాశం ఉండేదా? సమస్య బయటకు వచ్చి ఉంటే పరిస్థితి మరోలా ఉండేదా? ఇవి పోలీసులు మాత్రమే కాదు.. సమాజం కూడా ఆలోచించాల్సిన ప్రశ్నలు.
ఇక్కడ నిందితుడు ఎవరు? అసలు ఏం జరిగింది? అన్నది పోలీసుల దర్యాప్తులో తేలాలి. కానీ అంతకంటే ముందే మనం నేర్చుకోవాల్సిన పాఠం ఒకటుంది.
బాధను ఒంటరిగా మోసుకోవద్దు...
ఎవరైనా బెదిరిస్తున్నారా? వేధిస్తున్నారా? బ్లాక్‌మెయిల్‌ చేస్తున్నారా? ఆస్తి విషయంలో ఒత్తిడి తెస్తున్నారా? కుటుంబాన్ని ఇబ్బంది పెడుతున్నారా? ఏదైనా చెప్పుకోలేని పరిస్థితి ఎదురవుతోందా? అయితే దాన్ని దాచిపెట్టకండి. ఆధారాలను భద్రపరచుకోండి. నమ్మకమైన వ్యక్తులకు చెప్పండి. అవసరమైతే చట్టపరమైన సహాయం తీసుకోండి.
చేతిలోనే మొబైల్ ఉంటుంది. సోష‌ల్ మీడియాలో మీ బాధను చెప్పుకోండి. కావ‌ల్సినంత మ‌ద్ద‌తు సొసైటీ నుంచే వ‌స్తుంది. మిమ్మ‌ల్ని వేధిస్తున్న వాడు ఎంతటి దుర్మార్గుడైనా... వాడి చొక్కా ప‌ట్టుకొని న‌డిరోడ్డుపై కూర్చోబెట్టొచ్చు. కానీ దానికి కావ‌ల్సింద‌ల్లా ధైర్యం. అవును.. ధైర్యం మాత్రమే. మన ధైర్యమే మన బ‌లం. అది మ‌ర్చిపోవ‌ద్దు.
మౌనం సమస్యను ప‌రిష్క‌రించ‌దు.. చాలాసార్లు దాన్ని మరింత పెద్దది చేస్తుంది.
నూకరాజు కుటుంబానికి జరిగిన విషాదాన్ని వెనక్కి తిప్పలేం. పోయిన ప్రాణాలను తిరిగి తీసుకురాలేం. కానీ ఆ కుటుంబం ఎదుర్కొన్న విషాదం నుంచి సమాజం ఒక పాఠం నేర్చుకోవచ్చు.
ఎలాంటి సమస్య వచ్చినా మనోధైర్యాన్ని కోల్పోవద్దన్న‌దే ఆ పాఠం...
మనపై జరుగుతున్న అన్యాయాన్ని బయటకు చెప్పడానికి భయపడవద్దు. మన మాట వినే వారు ఎవరూ లేరనిపించినా.. సహాయం కోసం మరో తలుపు తట్టాలి. ఒక తలుపు మూసుకుంటే మరో తలుపు ఉంటుంది. ఒక వ్యక్తి వినకపోతే మరో వ్యక్తికి చెప్పాలి. చట్టం, పోలీసులు, న్యాయవ్యవస్థ, కుటుంబం, స్నేహితులు.. సహాయం కోసం మార్గాలు ఎన్నో ఉన్నాయి.
మన ప్రాణం కంటే పెద్ద సమస్య ఏదీ లేదు.
అన్యాయాన్ని భరించడం మన విధి కాదు.
గొంతెత్తి చెప్పడం మన హక్కు.
సహాయం అడగడం బలహీనత కాదు.
బతకడానికి పోరాడటమే అసలైన ధైర్యం.
నూకరాజు కుటుంబ విషాదం మరో కుటుంబానికి ఇలాంటి పరిస్థితి రాకుండా చేసే హెచ్చరిక కావాలి. మన చుట్టూ ఎవరైనా అసాధారణంగా భయపడుతున్నట్లు కనిపిస్తే.. ఒక్కసారి వారి దగ్గర కూర్చుని “ఏమైంది?” అని అడగాలి. ఆ ఒక్క ప్రశ్న కూడా కొన్నిసార్లు ఒక జీవితాన్ని కాపాడగలదు.
మౌనం కాదు.. మాటే మార్గం.
భయం కాదు.. ధైర్యమే ఆయుధం.
సమస్య ఎంత పెద్దదైనా.. ఒంటరిగా ఎదుర్కోవాల్సిన అవసరం లేదు.
మీకు తోడుగా కొండంత సమాజం ఉంటుంది. అది మ‌ర్చిపోవ‌ద్దు...
